අපේ අභිමානය ජාතික ධජය
රටක සුවිශේෂත්වය විදහා දක්වන වැදගත්ම සංකේතය වන්නේ ජාතික කොඩියයි. එමඟින් ජාතියක ස්වාධීනත්වය, එක්සත්භාවය, රටේ අනන්‍යතාව සහ ජනතාවගේ බලපරාක්‍රමය විද්‍යාමාන වෙයි.අප රට නිදහස ලබා ගන්නා විට ජාතික කොඩියක් ලෙස විශේෂිත වූ කොඩියක් නොවීය. එහෙයින් ප්‍රථම නිදහස් උලෙළේ දී අග්‍රාමාත්‍ය ඩී.එස්.සේනානායක මහතා විසින් ඉහළට ඔසවනු ලැබුවේ සිංහ කොඩියයි.ජාතික කොඩියේ ප්‍රධාන ලාංඡනය ‘සිංහ රූපය’යි. අප රටේ පැරණිම කොඩිය වන දුටුගැමුණු මහරජු භාවිතා කළ කොඩියේ ද ප‍්‍රධාන ලාංජනය වූයේ සිංහ රූපය ය. අපේ බොහෝ රජවරු සිංහ රූපය සිය කොඩිවල ලාංඡනය ලෙස යොදා ගත්හ.අප රට නිදහස ලබද්දී අපටම වූ කොඩියක් නොවූයෙන් 1815 දී බ්‍රිතාන්‍යට රැගෙන ගිය සිංහ කොඩිය ජාතික කොඩිය ලෙස පිළිගැනීමට යෝජනාවක් ඉදිරිපත් විය. ඉන්පසු රටේ ජාතික කොඩිය කුමක් විය යුතුද යන්න පිළිබඳ තීරණයක් ගැනීම සඳහා උපදෙස් දීමට ඩී.එස්.සේනානායක මහතා විසින් කමිටුවක් පත්කරන ලදී.
එම කමිටු නිර්දේශ අනුව අපගේ ජාතික කොඩිය 1950 පෙබරවාරි මාසයේ දී නිශ්චිත කර ගැනිණි. අභිනව ජාතික කොඩිය ප‍්‍රථම වරට එසවූයේ 1951 ජාතික උලෙළ දාය.සිංහ ධජයේ කොළපාට හා රඹ පාට වර්ණ තීරු දෙකකි. ඒ මුස්ලිම් හා දෙමළ ජනතාව නියෝජනය කිරීම සඳහාය. මෙම වර්ණ තීරුවල ප‍්‍රමාණය මුළු කොඩියේ ප්‍රමාණයෙන් 1/7 බව සම්මතව ඇති දෙයකි. සිංහයාගෙන් අදහස් කරන්නේ සිංහල ජාතිය සිංහයාගෙන් පැවැත එන්නේය යන්නය. කොඩියේ හතරැස් කොටුවේ ඇති බෝපත් සතරෙන් බෞද්ධ ජනයා නියෝජනය කරයි.1972 වසරේදී ජාතික කොඩිය සුළු වෙනසකට භාජනය විය. එනම් එතෙක් කල් පැවැති ශෛලිගත බෝ කොළ සතර වෙනුවට ස්වභාවික බෝ කොළ හතරක් නිර්මාණය වීමයි. කොඩියේ දිග පළල අනුපාතය 1.2 කි. එනම් දිග 2ක් විය පළල 1කි. සිංහයා සිටිය යුතු දිශාව වන්නේ කොළ සහ තැඹිලි පාට තීරුව දෙස බලා සිටින අයුරිනි.
මේ වනවිට ජාතික කොඩිය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ නිත්‍ය අංගයක් බවට පත්වී ඇත.

වසන්තය නික්මී ගොස් අහවරය.වස්සානය අග සරසවිය පුරා මල් පිපුණු බවට සළකුණකුදු නැත.යළිත් වරක්මට එහි යන්නට සිතේ.එහි ගොස් නාදුනන අය දෙස බලා සිටින්නට සිතේ.නමුත් මට මහා තනිකමක් දැනේ.ඔබවත් සිටියා නම් එහි ගොස් වරු ගණනක් රැදී ඉන්නට පුළුවන.ඔබද නැත.

බස් නැවතුමට වී ඈත අඩි පාරක දේශන ශාලාවක පෙර සේම නුඹ සොයන්නට සිතේ.කන්දට ඉහළින් පුර හද පායා එන අපූරු දසුන යළිත් වරක් දකින්නට ඇත්නම්.රෑ පුරා නිදි වරමින් සටහන් ලියූ දුක කෙතරම්    මිහිරිද ? සිව් වසරක් දියවී ගොස් බොහෝ කල් ගත වුණද මට යළිත් ඒ පිංබිමේ උණුසුම විදින්නට සිතේ.නමුත් ඒ සියල්ල සිතුවිල්ලක්ම පමණි.රැහැන්ය, බැදීම්ය.උසුලාගෙන යන්නට බොහෝ දේවල්ය.

සොදුරු සමනළ වසන්තය ගෙවී ගිය ඉක්මන.සරසවිය හැර එනවිට බොහෝ දේ රැගෙන ආවෙමි.තවත් බොහෝ දේඑහි තබා ආවෙමි.ජීවිතය ඉතිරිය ගෙවා දමන්නට ශක්තියද පන්නරයද ‍රැගෙන ආවෙමි.ආත්මය පුරා ඉහිරුණු ආදරණීය ප්‍රේමයත් සංවේදීකමත් ඉතිරි කර ආවෙමි.මට යන්නට සිතෙන්නේ එහි නිදන් කර ආ ඒ මතකය  යළි අවුස්සා බලන්නටය.එහෙත් මතකය වසන්තය සමග පලා යන්නට ඇත.මා ගියත් දැන් ගිම්හාන කාලයයි.ඒ වුණත් ආයෙ වසන්තය එන්නේද නැත.

මගේ අත් දෙක රිදෙන්නෙ ඔරුවම  පැදලා

ඇඟ හිරිවැටෙන්නේ එක විදියට     ඉඳලා

මගේ බඩ රිදෙන්නෙ කුසගිනි වැඩි   කමට

මගේ හිත රිදෙන්නේ මගේ හෙට ගැන හිතලා

කැලණි ග‍ඟේ ඔරු පැදගෙන යන   කලට

මගේ නිවස සිහිවෙයි මට සැම     විටම

එහි සිටිනා අන් තොටියන් දකින    විට

ඔවුනුත් විඳින දුක එක ලෙස දැනෙයි මට

මගේ ඇගට දැන් හරි හැටි වාරු    නැත

මගේ ඔරුව දැන් සවි ශක්තියක්    නැත

මගේ ගතේ දැඩි බව දැන් දැනෙන්  නැත

හිතේ සවිය නැති වෙන්නට කලක්  නැත

වැඩි කාලයක් සිටියේ මා   නදියේය

මගේ දිවිය රැදී ඇත්තෙ    ඔරුවේය

සැම දිනකම මට දැනුනේ  මහන්සිය

මගේ දිවිය මටවත් ස්ථිර    නැතිය

නෙත් සිත් සනසවා

සදහම් සිසිල බෙදන්නට

වෙහෙසවව් මිනිසුනේ

නොමිනිසුන්  පරදවා

ධර්මිෂ්ඨයන් රකින්නට

දහම් බෙර වයන්නට

දිරිගනිව් මිනිසුනේ

ලෝ සතුන් සිත් නිවා

පහන් සිත් පුබුදන්නට

සිසිල් වන් පුදබිමට

පියනගව් මිනිසුනේ

සිසිල් සිත් සනසවා

සුරාවට සූදුවට

මුසාවට සොරකමට

හඩනගව් මිනිසුනේ

ධර්මයෙන් සිත් දොවා

ජීවිතය ජය ගන්න කඩ ඉමක පැටලිලා

සරසවි වරම් ලබා ගන්නට….

උත්සාහ දරන මේ මොහොතේ…

විෂම වූ සමාජයේ……..

ඔබ වන් වූ ගුරුවරයෙක් හමුවීමට

මා කළ පින කුමක්ද?

සැබවින්ම ආරම්භයේ බිය විය..

නමුත් ගුරු පියාණනි………

ඔබගේ සෙවණට පා තැබූ මොහොතේ සිට……

සත්තකින්ම බිය තුරන් විය.

ඉතින් ඔබගේ සාරවත් පිං බිමේ….

සරු බීජ වපුරා අස්වැන්න

සරු කර ගැනීමට හැකිවීම…….

නොඅනුමානය……..

සත්තකින්ම එය විශ්වාසය

අරුණ ගුරු පියාණනි.

බිලිඳු සමය මව් තුරුලෙහි     දැවටීලා

නිවසට වෙලා සිටි කාලය යයි  ගෙවිලා

පාසල් සමය ආවා ඔබ වෙත    හඹලා

යන මග සුභයි පුතුනේ පෙර පය තබලා

බාධක කම්කටොළු පෙර මාවත   දිගසේ

පසු නොබසිනු පුතේ එය කටුකයි දැඩිසේ

නෙක ඔවදනින් සිත පුරවා ගනු  නිසිසේ

බාධක මැදින් හමුවන ජයගනු    සුවසේ

ඔබ කළ මහත් ‍සේවය ගැන ඇතිසාර

සතුටින් දිවිය ජයගත හැකි   තිරසාර

ඔබට මෙන්ම පරපුරටත්     සුභසාර

ගෙන දෙන පුතුණි ඔබ පතනවා සංසාර

මිලින සුදුමැලි ඉද්ද මල්පෙති හඬා වැටුණා නුඹ      දකින්නට
අවර රතුපළ උනා දිනපති රළෙහි පැන්නා නුඹ   සොයන්නට
බටිති පොල්කිති මලිති සූටිති නිවා උන්නද නුඹ     අසන්නට
නිහඬ වූවා පළා හදවිල සිඟිති දෙන නුඹ ළඟ        මියෙන්නට

හිඹුටු මාදං කුසෙහි               හොවමින්
අඩිය නැති පාවහන්                සලමින්
හෝඩි පොත පොඩි ලමැදෙ හොවමින්
ගියේ පාසල් මටද                    වඳිමින්

පා බිඳී ලී දිරා                   කළු වුණ
අඩියෙ පොඩි සුදු ගවුමෙ    සැඟවුණ
පෙට්ටගම් පැල්පතෙහි        ගුලිවුණ
කදුළු මිරිකයි නෙතින්       මැලවුණ

කීර සුවද රැදි පාළු                 වනපෙත්
සිනහ මුව පිරි දොලෙහි         සිසිලෙත්
නුඹ සෙනෙහෙ විදි පොලෝ ඇකයෙත්
සොයමි නුඹ ගිය ලොවෙහි      මංපෙත්

ගැබ්බර වූ මව පොඩි පුතු වැදුවා
දහසක් බලාපොරොත්තු මැද…
කිරට හැරෙන්නට ලෙයක් නැතිමුත්…
මව් කිරි පෙව්වා උණුසුම්ව ලයෙන්…

දිලිඳු මව්ගෙ කිරි උරා බී…
වැඩුනා පොඩි පුතු සිත්තොසින්
දිවි රැක ගන්නට මුදලක් සොයනට..
පුතු මව් යනවා තේ දලු නෙලනට
ඩහදිය වගුරා ශ්‍රමය මුදල් කොට…
සැන්ඳෑ සමයෙහි පුතු මව් එනවා..
සොච්චම් පඩියෙන් අහරත් රැගෙනම

පියෙකු නොමැති පුතු පොල් අතු පැල තුළ..
දිවි ගෙව්වා පුතු තම මව් සමගම..
මහමෙරක් වගේ සෙනෙ‍හසින් මව..
පුතු රැක ගත්තා සුපිපි මලක් ලෙස..
එක දවසක් මහ අමිහිරි රැයකදි
හැඬු වා පොඩි පුතු ලොවට ඇහෙන්නට…

උහුලන්න බැරුව අපේ දුක

ඉකිබිඳ හැඬූ අහස් ඟඟ….

මහා ගංවතුරක් වෙලා

නවතාලූයේ කිම….

මුලු දිවි ගමනම

එක් මොහොතකට…

පොත් පත් ලැබුණා..

ඇදුම් ලැබුණා…

කිරි පිටිත් ලැබුණා

ඒත්……..

මේවා බර වැඩියි මට..

පුංචි මම විතරයි

ඉතිරි වුණේ ගෙදර….

රැයේ පිපී සුවඳ දී විහිදෙන

කඩුපුල් මලක මිහිරක්ව

මගේ සිත පතුලේ නුඹ…..

රැඳුන දා අද වගේ මතකය

දිසාපාමොක්  ලෙස ලඟින් හිඳ…

පසක් කරලු ජීවිතයේ යථාර්තය…

සිතට දිරිය ගෙන පෙරට යන්නට

පියෙකු සේම දිරිය දුන්නේ නුඔමය….

මවක සේ ලඟීන් සිටියේ ද නුඹමය….

නිමක් නොදිටිමි නුඹේ ගුණ කඳ

විසල් වූ විශ්වයකි නුඹ මට